Stingovi memoari: Raštimovana muzika
Cambridge University Press 2003
Zemlja proizvodnje: 
UK
7.0
7

Postoji jedan sitan detalj sa početka filma Majkla Apteda (Michael Apted) Bring On the Night, iz 1985. godine, kada jedan od novinara na konferenciji po dolasku Stingove ekipe iz Amerike povodom snimanja prvog samostalnog albuma nakon razlaza sa Police, postavlja autoru i u kojem mu se nehotice obraća rečima: „Gordone...“

Taj detalj, odnosno Stingov drzak i arogantan odgovor, izazvaće u meni gorak ukus u ustima tokom čitavog trajanja ovog odličnog i vrednog dokumentarnog ostvarenja, legendarnog i mudrog dokumentariste kakav je Majkl Apted.

Naime, Sting ne uspeva, a što beleži oko kamere, da obuzda svoj ego i, ne baveći se odgovorom na pitanje, govori kako mu se ni rođena majka ne obraća više sa Gordone, te želi i da ga i svi ostali zovu Sting.

Možda je Sting bio u teškoj životnoj fazi. Možda je dovođenje vrhunske ekipe džez muzičara iz Amerike, predvođenom Kenijem Kirklendom i Brenfordom Marsalisom, koji tek što su utekli iz kvinteta Brenfordovog starijeg brace Vintona, bio veliki zalogaj za britanskog perfekcionistu i uglađenog džentlmena. Tek, obraćanje novinarima, u ma kakvim odnosima da je bio sa njima, daleko je od uvreženog britanskog džentlmenskog bontona, ali je od kristalno-esencione važnosti za pisca ovih redova, jer će tek Stingova autobiografija dati jasniji uvid u kompleksnost i ambivalentnost karaktera ove pop-rok ikone iz osamdesetih godina prošloga veka.

Knjiga Raštimovana muzika (Broken Music), odnosno Stingovi memoari, pisana je tokom devedesetih godina i početkom novog milenijuma, iz perspektive iskusnog i prekaljenog muzičara i naratora, koji, barem na početku prilično ekstrovertno nastupa. Kasnije će ispostaviti da je Sting otvoren da priča samo o onim temama koje njemu odgovaraju ili su mu zanimljive. Ali, o tom potom...

Autobiografija je prilično fino lektorski upeglana, ali je i nezanemarljiva činjenica da je Sting vrstan narator, koji nikada ne gubi iz vida perspektivu i percepciju čitaoca, pružajući mu taman onoliko detalja i informacija, kako ne bi došlo do prezasićena ponuđenim štivom.

Njegovo početno putešestvije u prašume Amazona, kako bi sa tadašnjom devojkom (budućom suprugom) Trudi Stajler, probao čari mistične ajahuaske, i putem njenog halucinogenog dejstva iskusio katarzu i resetovao misli, odličan je uvod, koji nas vodi, po mojoj pretpostavci u drugu polovinu osamdesetih, i u period na koji se Sting neće više vraćati, jer je fokus Raštimovane muzike mahom njegovo odrastanje u lučkom gradu na severoistoku Engleske - Njukaslu.

Knjiga u svojoj suštini predstavlja prilično uobičajenu autobigrafiju satkanu od sentimentalng putovanja u prošlost, a odrastanje mladog Gordona Samnera ne razlikuje se previše od života sličnih adolescenata u Britanskim provicijama šezdesetih godina.

Iako Sting apostrofira zaljubljenost i posvećenost oca porodici, odnosno neverstvo i nepouzdani karakter svoje majke, ne stiče se utisak kako ga je to oblikovalo. Jedino što se nameće kao suvisli fakat jeste da su ga porodični potresi učinili čvršćim i posvećenijim poslu i finansijskoj nezavisnosti. Autorovo često premotavanju u budućnost navodi na zaključak da je Sting voleo i poštovao svoje roditelje, i da im je neizmerno zahvalan za korektno vaspitanje i pristojno obrazovanje.

Školovanje takođe biva sagledavano iz perspektive iskusnog čoveka, koji je svestan svojih kvaliteta, tako da sitni buntovni ispadi i nasumični hedonizam, nikako nisu mogi stati na put prirodnoj inteligenciji i liderskom duhu, koji se još jače reflektuju u sredini gde fanatična posvećenost ima za svoj prirodni ishod migriranje u konkurentniju sredinu, odnosno London.

Sting se zapravo izborio u post-bitlsovskoj Britaniji vrsnim poznavanjem instrumenta (bas gitare), žanrovskom šarenolikošću, i spremnošću da svira svuda gde ga pozovu, bez obzira na cenu i stil muzike.

Preporuka

share